W piękną słoneczną sobotę 26 kwietnia 2025 roku, tuż po uroczystości odsłonięcia tablicy poświęconej Edwardowi Wieczorkowi w Kaplicy PTTK w kościele pw. Matki Boskiej Wspomożycielki Wiernych na warszawskiej Chomiczówce, dotarła do nas wiadomość o śmierci Edwarda Kudelskiego. Zaskoczenie, smutek, żal. Przecież całkiem niedawno rozmawialiśmy, dyskutowali żywo, a to o pomysłach na tworzenie strategii PTTK czy nowelizacji Statutu Towarzystwa, a tu nagle i niepodziewanie przyszło się zmierzyć z Jego odejściem, żegnać.
Edward związany był z Towarzystwem od roku 1965, sprawując w nim rozmaite funkcje. Był między innymi członkiem Oddziału Międzyuczelnianego PTTK w Katowicach, w którym pełnił funkcje sekretarza i prezesa Zarządu Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich (1969-1972), przewodniczącego Komisji Szkoleniowej Koła (1971-1978), przewodniczącego Komisji Turystyki Górskiej (1972-1979) oraz prezesa Sądu Koleżeńskiego i Komisji Rewizyjnej Oddziału.
Działał jako członek, a następnie wiceprezes Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Katowicach (1981-1991), przewodniczący Komisji Turystyki Górskiej ZW PTTK (1981-1989), przewodniczący Rady Prezesów Oddziałów PTTK woj. katowickiego (1991-1999) oraz prezes Zarządu Regionalnej Fundacji Turystyki i Krajoznawstwa PTTK w Katowicach (1992-1995). Był również członkiem (1981-2005) i wiceprzewodniczącym Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK (1997-2001), członkiem Zarządu Głównego PTTK (1985-1989) oraz jego wiceprezesem w latach 1989 - 2013.
W latach 1993 - 2009 był członkiem Rady Nadzorczej Spółki Schroniska i Hotele PTTK „Karpaty” i sprawował funkcję jej wiceprzewodniczącego, był jednym z inicjatorów jej powołania, orędownikiem zaproszenia i zaangażowania do udziału w niej oddziałów PTTK prowadzących działalność w Karpatach.
Lista aktywności, zainteresowań Edka jest naprawdę długa i próba ich wymienienia obarczona jest ryzykiem, że coś może zostać pominięte. Podejmując jednak to wyzwanie należy przypomnieć najważniejsze z nich.
Ubezpieczenia NNW: Był pomysłodawcą nowatorskich rozwiązań objęcia w ramach składki członkowskiej ubezpieczeniem NNW członków Towarzystwa, stopniowo poszerzanych również o koszty ratownictwa, czy KL w przypadku wyjazdów zagranicznych. Dzięki wdrożeniu tego pomysłu PTTK stało się pierwszym stowarzyszeniem oferującym swoim członkom takie bonusy, z czasem coraz bardziej doceniane zarówno przez nich samych, jak i osoby zainteresowane wstąpieniem do PTTK.
Nowoczesne legitymacje: Zainicjował i doprowadził do rewolucyjnej, na owe czasy, zmiany polegającej na zastąpieniu legitymacji tradycyjnej „książeczkowej” plastikową, z opcją uruchomienia jej nowych funkcjonalności. Niestety w sferze marzeń pozostał pomysł wyposażenia takiej legitymacji również w funkcje płatnicze. Nastąpiło jednak skuteczne połączenie w nowej formie funkcji legitymacji i karty rabatowej oraz włączenie do bonusów członkowskich wynegocjowanych rabatów udzielanych nie tylko w obiektach PTTK.
Cyfryzacja PTTK: Dzięki Jego determinacji powstała pierwsza strona internetowa PTTK oraz możliwość dyskutowania o sprawach Towarzystwa na forum internetowym. Czynnie włączał się w tę dyskusję udzielając odpowiedzi na różne tematy, tłumacząc zawiłości funkcjonowania Towarzystwa, przybliżając podejmowane działania. Doprowadził do wprowadzenia do prac Zarządu Głównego i pozostałych władz naczelnych cyfryzacji w postaci uruchomienia poczty elektronicznej i dedykowanej strony umożliwiającej zamieszczanie niezbędnych do pracy materiałów, obsługi posiedzeń tych ciał.
Ochrona dziedzictwa: Z wielką dbałością zabiegał o ochronę dziedzictwa poprzedników PTTK, szczególnie Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, ochronę nazwy i znaku PTTK, „blach” przewodnickich, zainicjował działania w celu ich zarejestrowania jako znaków towarowych i objęcia ochroną.
Wsparcie dla oddziałów: Orędownik rozwiązań służących oddziałom, regulacji statutowych umożliwiających korzystanie z osobowości prawnej, dających im swowodę działania. Niestrudzony uczestnik prac nad poszukiwaniem takich rozwiązań statutowych, które zapewniają bezpieczeństwo działania stowarzyszenia przy zachowaniu podmiotowości oddziałów. Zawsze z dużą cierpliwością podejmował trudne tematy w spotkaniach z oddziałami poszukując rozwiązania problemów, które napotykały w swojej działalności.
Regionalna Fundacja: Poszukiwacz rozwiązań nadążających za zmieniającą się rzeczywistością w latach transformacji ustrojowej. Efektem tych poszukiwań było utworzenie w roku 1992, po likwidacji zarządów wojewódzkich w strukturach PTTK, Regionalnej Fundacji Turystyki i Krajoznawstwa PTTK w Katowicach skupiającej w gronie fundatorów 30 oddziałów ówczesnego województwa katowickiego. Fundacja z powodzeniem wypełniła powstałą lukę w zapewnieniu oparcia dla funkcjonowania na poziomie regionalnym różnych gremiów o charakterze ponad oddziałowym i realizacji rozmaitych zadań budujących i wzmacniających pozycję Towarzystwa.
Praca na zjazdach: Edek należał do nielicznego grona uczestników prac zespołów kolejnych walnych zjazdów PTTK pracujących nad projektami uchwał kreślących kierunki działania. Pracując nad projektami dokumentów, pomimo zmęczenia innych uczestników, starał się osiągnąć konsensus i przedstawić kompletne propozycje do decyzji najwyższej władzy Towarzystwa.
Góry bez granic: Na lata przed przystąpieniem Polski do strefy Schengen i członkostwa w Unii Europejskiej podejmował działania, by góry nie stanowiły granic niemożliwych do przekroczenia. Jego staraniom zawdzięczamy powstawanie sieci turystycznych przejść granicznych umożliwiających swobodne wędrowanie, uzgadnianie ich lokalizacji zarówno z Klubem Słowackich Turystów, Klubem Czeskich Turystów jak i administracją rządową.
Infrastruktura i schroniska: Wiele uwagi poświęcał sprawom infrastruktury turystycznej w górach, był wielkim orędownikiem tworzenia sieci studenckich baz namiotowych, poszukiwania dla nich nowych lokalizacji, czynił skuteczne starania o dokończenie budowy schroniska na Hali Miziowej, budowę nowego schroniska na Markowych Szczawinach. Uczestniczył w pracach komisji kategoryzującej obiekty noclegowe w województwie śląskim w myśl przepisów ustawy o usługach turystycznych. Podejmował starania dotyczące regulacji stanu prawnego nieruchomości tatrzańskich, zainicjował proces ujawniania w księgach wieczystych współwłasności PTTK w tych nieruchomościach.
Działalność szkoleniowa: Zorganizował wiele ogólnopolskich i regionalnych turystycznych imprez górskich w Beskidach, uczestniczył w szkoleniu kadry prowadząc wykłady na wielu kursach i wycieczki szkoleniowe dla przewodników i przodowników turystyki górskiej. W latach 1985-1992 był organizatorem Młodzieżowej Szkoły Turystyki Górskiej oraz baz namiotowych SKPB O/M PTTK w Katowicach na Polanie Górowej i Polanie Wały.
Parki Narodowe: Uczestnicząc w pracach rad naukowych parków (gorczańskiego, babiogórskiego, tatrzańskiego) zabiegał o pozytywne, spolegliwe traktowanie potrzeb ruchu turystycznego i turystów, udostępnianie ich dla racjonalnej turystycznej eksploracji.
Zaangażowanie w prace organizacyjne: Tytan pracy, tworzenia projektów uchwał, regulaminów, dopracowywania ich brzmienia, dbałości o dokumentowanie ważnych wydarzeń w dziejach Towarzystwa, nadanie im odpowiedniej oprawy i pozostawienie w świadomości społecznej widocznego, trwałego śladu je dokumentującego. Tak było przy obchodach 125-lecia utworzenia Towarzystwa Tatrzańskiego, oddaniu do użytku schroniska na Markowych Szczawinach, nadaniu imienia Jana Pawła II schronisku na Polanie Chochołowskiej czy zakończeniu modernizacji schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Niezliczoną ilość razy skutecznie troszczył się o sprawne przeprowadzenie zebrań, obrad, różnych konferencji, spotkań, organizowanych czy to na poziomie wojewódzkim czy ogólnopolskim, zawsze przy ich przygotowaniu okazując dbałość o estetykę, jakość towarzyszących im druków, materiałów.
Więź pokoleniowa: Angażował się w utrzymywanie więzi z działaczami starszego pokolenia, członkami honorowymi, inicjując doroczne spotkania, najpierw w województwie katowickim, później śląskim, dopilnowując zapraszania Ich na ważne turystyczne wydarzenia w regionie.
Ukochanie gór: Szacunek budziła zawsze Jego znajomość ukochanych gór. Przemierzyliśmy w nich razem nieco kilometrów, gdy wspólne wędrowanie nie było możliwe wymienialiśmy sms-owe relacje z indywidualnych wędrówek z dokumentacją zdjęciową odwiedzanych miejsc. Często wędrując jakimś szlakiem biegnącym przy granicy wysyłałem zdjęcia napotykanych słupków granicznych, każdy z nich miał swoją indywidualną numerację i po tych oznaczeniach Edek z dość dużą dokładnością wskazywał ich lokalizację. Na Jego zdjęciach często pojawiał się dymiący czajnik na kuchence z wodą zaczerpniętą z jakiegoś pobliskiego źródełka, poprzedzający ceremoniał zaparzania i delektowania się ulubioną herbatą, która w takich warunkach smakowała zupełnie inaczej.
Wyróżnienia i odznaczenia: Zawsze był osobą skromną, nie zabiegającą o wyróżnienia i zaszczyty. Za swoją pracę i zaangażowanie w sprawy Towarzystwa oraz polskiej turystyki odznaczony i wyróżniony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Złotą Odznaką Zasłużony Działacz Turystyki, Złotą Honorową Odznaką PTTK, Srebrną Odznaką Zasłużony w pracy PTTK wśród młodzieży oraz Medalem 50-lecia PTTK. Na XVII Walnym Zjeździe PTTK w roku 2009 został uhonorowany godnością Członka Honorowego PTTK.
Edek zmarł 25 kwietnia 2025 roku, Jego pogrzeb odbył się 29 kwietnia. Żegnaliśmy Go w kościele ewangelicko-augsburskim w Tychach, po czym towarzyszyliśmy Mu w Jego ostatniej ziemskiej drodze na miejscowy cmentarz komunalny przy ulicy Cmentarnej.
Mądrość życiowa głosi, że nie ma ludzi niezastąpionych. Zderzenie tego twierdzenia z rzeczywistością wskazuje, że tak nie jest. Edek, Jego dokonania, są tego kolejnym dobitnym przykładem. Trudno tu i teraz znaleźć następców o takich przymiotach i zaangażowaniu we współtworzenie Towarzystwa. Jest to niemożliwe, wszak nie ma dwóch identycznych jednostek. Dziękujemy za Twoją obecność, wszystko to co dobre i było Twoim udziałem.